مرا به کانون سکوت خویش راهبر شو

       تا قلبم را از ترانه ها سر شار کنم . . .

 .

 .

 .

  در این شامگاه بارانی باد بی قرار است

  بر شاخه های لرزان می نگرم و به شکوه همه ی جهان می اندیشم

  من بدان جاده ی شامگاهان ماننده ام

  که در سکوت به ردپای خاطره های خویش گوش فرا می دارد...

  درچشم من اسمان شبانگاهان به پنجره ای و چراغی فروزان و انتظاری

   فراسوی آن می ماند ...

 .

 .

 .

   اینم چند خطی از رهگذرعزیزم ...

    مردم ستمگرند ... انسان اما    

                                                             مهربان است...

    و اکنون

              در آستانه ی ظلمت

                                      زمان به ریشخند ایستاده است

              تا منش از برابر بگذرم ...

                                                و در سیاهی فرو شوم ...

                                                                                                                      ا.بامداد