ای عشق كه مرا رها نمی كنی

من روح ازرده ام را به توتكیه می دهم

من هستی خود را به تو مرهونم

به توباز می دهم ان هستی كه در اعماق اقیانوس توجاری است

ای سروری كه از میان رنج مرا می جویی ...

مرا توان ان نیست كه قلبم را به روی توببندم

در میان باران رنگین كمان می جویم

می دانم كه قول تو بیهوده نبوده است ...

      سحر گاه اشكی نخواهد ریخت ...