* زیر آسمان خاکستری تقدیر بی انصافترین است *
ابریترین بغض پاییز چشمانم را احاطه کرده است
و من ...
خسته از صدای عقربه های این زمان متروک
در انتهای تمام نبودن هایت برگ های زرد می گذارم
و در هر لحظه پر از هراس توقف زمان تقویم را تکرار می کنم ...
مرا به کانون سکوت خویش راهبر شو
تا قلبم را از ترانه ها سر شار کنم . . .
.
.
.
در این شامگاه بارانی باد بی قرار است
بر شاخه های لرزان می نگرم و به شکوه همه ی جهان می اندیشم
من بدان جاده ی شامگاهان ماننده ام
که در سکوت به ردپای خاطره های خویش گوش فرا می دارد...
درچشم من اسمان شبانگاهان به پنجره ای و چراغی فروزان و انتظاری
فراسوی آن می ماند ...
.
.
.
اینم چند خطی از رهگذرعزیزم ...
مردم ستمگرند ... انسان اما
مهربان است...
و اکنون
در آستانه ی ظلمت
زمان به ریشخند ایستاده است
تا منش از برابر بگذرم ...
و در سیاهی فرو شوم ...
ا.بامداد
من اینها گویم و دنباله دارد شب
.
.
هر بامداد من با همه شکست
از قله ی غرور
سنگی به آبگینه ی خورشید می زنم
تا شاید این سرود شب بی ستاره را
بار دگر ز پنجره ای باز بشنوم . . .
.
.
.
بار سنگین اندوه دل
پاهای مرا خسته کرده است
و اینک در سایه ی درخت ایستاده ام
آه و افسوس
چنین است!. . .
بعضی حرکت می کنند و گروهی می ایستند
برخی آزادند و برخی در زنجیر
و بار سنگین اندوه دل
پاهای مرا خسته کرده است
و چشمان من لبریز از دیوانگی است ! . . .
.
.
اکنون که شبی نیست این شب را فراموش کن . . .
نیمه شب . . .
سکوت . . . صدای تیک تاک ساعت
به پنجره نزدیک می شوم
از باران تند غروب
انگار هنوز آثاری باقی مانده
نسیم می آید
نفس می کشم
هنوز بوی نم خاک را می شود حس کرد
هنوز خیابان خیس است . . .
نگاه می کنم . . . به باغ کوچک همسایه
که این بار هم خیس نشد
برای تو . . . برای او. . . چه اهمیتی دارد چرا . . .
بر می گردم پیش کاغذهایم
دوباره می نویسم
باغ همسایه ی ما سالیانیست که بی باران است
و نگاه تر کودک کوچک همسایه
پر از اندوه است
راستی ؟! . . . چه کسی می دانست
باغبان . . . جای آبی بهشت
آسمان باغ را رنگ مبهم کویر کرده بود . . .
وقتی خستگی هایت را ورق می زنی
کمی به گذشته برگرد
ببین میان همهمه ی این برگ زدن
چند کاغذ ؟
مچاله شد ؟؟؟
***
بگذار چنان از خواب برآیم
که کوچه های شهر
حضور مرا در یابند . . .
. . . و کجاست ؟ به من بگویید ای ندانستن های بزرگ ملعون دوزخی !
به من بگویید که کجاست خداوندگار دریای گود خواهش های پر تپش
هر رگ من ؟. . .
***
مدادی دارم با چند تکه کاغذ که هر شب از مشق دلتنگیم
سطربه سطربه دنیای تیره ام قدم می گذارد و ناگاه چون
نسیمی صورتک های خیالی ام را نوازش می کند و گاه
میان همهمه ی خشم دستانم پاره پاره می شود . . .
*** این متن از یه دوست بود ***
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
زمستان دست بردار نیست
صبح نخست نوروز برف می بارد
شاید صلاحیت بهار رد شده است!
.
ماهی ها در تنگ
سیرها و سنجد ها در پلاستیک
بهار در دور دست ها . . .
.
و زمین می گردید
شاعری می پژمرد
عارفی جان می داد
.
ای روشنای دور
ای حیرت صبور
فردا دوباره هست
باور نمی کنی؟ . . .
.
از شب سوال کن
تا باورت شود
بی خانمان ترین ستاره ی این آسمان منم . . .
ای شب تشنه ! خدا کجاست ؟ . . .
تو . . . روزی دیگر گونه ای
به رنگی دیگر
که با تو . . . در افرینش تو بیدادی رفته است
***
انگار هنوز نمی توانم فراموش کنم
من کلاغ گیج مبهمی را دیدم که هویتش را بر شاخه های سرد شکسته
از دست داده بود
اشک های آن باد کنک فروش پیر را دیدم که روزی زندگیش را باد
با خود برد
من انسان خوشبختی را دیدم که نتوانست با دست هایش پروانه بسازد
رهگذر خسته ای را دیدم که از کنار باورهای زیبایش بی تفاوت گذشت
و لبخند را از یاد برد
من اسارت تنهایی دست هایی را دیدم که می خواستند دوست داشته باشند
اگر عشق را دیگر باور نمی کنم
اگر احساس می کنم آسمان تاریک است
شاید برای آن است که هنوز نمی توانم فراموش کنم
اما رفته ها را رفته بدان . . .
***
. . . دیگر
زمین
همیشه
شبی بی ستاره ماند . . .
خسته ام و تمام دلتنگی هایم شعر می شود
خسته ام و در میان تمام خط خطی هایم هنوز خاطره ها سپیدند
خسته ام و هر روز که از من می گذرد نقاشی هایم بی رنگ تر می شود
خسته ام و جای دلتنگی هایم را هیچ خدایی پر نمی کند . . .
